Kod QR przy wejściu albo link w mailu z biletem. Zwiedzający wybiera język raz i dalej wszystko jest w tym języku. Bez sprzętu do wypożyczania i bez aplikacji do pobrania. Instytucja widzi, kto przyszedł, w jakim języku i do którego miejsca doszedł.
Przykładowe ekrany. Trasa nosi nazwę i barwy instytucji, nie naszą.
Muzeum ma treść, której nikt obcy nie przeczyta. Miasto ma teksty, ale nie ma liczb. Region ma zdjęcia i interes w tym, żeby ludzie przyjechali.
Tabliczki są po polsku. Zwiedzający z Niemiec nie rozumie z nich nic.
Strona i teksty już są. Brakuje liczb do sprawozdania.
Ulotki starzeją się w dniu druku. I nikt nie wie, kto je przeczytał.
Trasa to zwykła strona w przeglądarce telefonu. Zwiedzający nic nie instaluje.
Plik Word, tekst wklejony ze schowka albo adres strony. Dzielimy go na obiekty i przystanki.
Tłumaczenia, spis przystanków i schemat trasy składają się w jedną całość. Poprawka w jednym miejscu zmienia trasę od razu.
Kod QR na bilecie papierowym dla wchodzących z ulicy. Link w mailu z biletem przy sprzedaży przez internet.
Każdy kod jest przypisany do trasy i do miejsca. Wiesz, ile osób przyszło, skąd, w jakim języku i do którego przystanku doszło. Tyle, ile trzeba do sprawozdania, i ani słowa więcej o konkretnym człowieku.
1200 wyświetleń.
Para z Hiszpanii, 27-35 lat, cztery przystanki z pięciu, po hiszpańsku, we wtorek.
Model z wypożyczanym urządzeniem pęka na samej górze rynku. Jeden fakt mówi co innego i też go podajemy.
Audioprzewodnik na konsolach do gier działał od 2012 roku. We wrześniu 2025 wrócił do dostawcy.
Najstarsza marka audioprzewodników na świecie została sprzedana po kłopotach finansowych dotychczasowego właściciela.
Samsung Galaxy S25+ na trzyletniej umowie z producentem. Jedno z najsłynniejszych muzeów świata stać na taką flotę co trzy lata. Przeciętne muzeum nie.
U innych osiemnasty język to decyzja budżetowa. U nas to kolejny plik.
Nie ma nagrywania od nowa całej floty ani wymiany kart pamięci w każdym urządzeniu.Nie ma ładowania, dezynfekcji, magazynu ani wymiany co dwa lata.
Nie ma też etatu przy ladzie, na której wydaje się sprzęt i odbiera go z powrotem.Trzy przykłady z prawdziwych serwisów turystycznych. Każdy policzony albo sprawdzony w kodzie strony.
Oficjalny serwis turystyczny jednego z polskich kurortów ma przy każdej atrakcji przycisk „Zobacz na mapie”. Przy dziewięciu z piętnastu pinezka stoi w polu, prawie czterdzieści kilometrów od miasta. Współrzędne odczytane z kodu strony, odległość policzona.
Informacja turystyczna na Azorach daje turyście jedną kartkę z piętnastoma kodami QR. Prowadzą do siedmiu różnych serwisów. Turysta wybiera język piętnaście razy. Nikt nie wie, ile razy zeskanowano który kod.
Serwis szlaków, jedyny z tej kartki używany w drodze, nie ma w kodzie linijki, która dopasowuje stronę do szerokości telefonu. Inny blokuje powiększanie palcami, co odcina osoby słabowidzące.
Turysta skanuje jeden kod i raz wybiera język. Od tej chwili każda atrakcja mówi do niego w tym języku. Przy każdej pozycji stoi licznik.
Zrzutu ekranu nie zablokuje żadna przeglądarka i nie będziemy udawać, że się da. Da się za to ograniczyć, co z nim można zrobić.
Pierwsza przechodzi. Przy drugiej sesja się zamyka. Włączasz to sam, domyślnie jest wyłączone.
Link z maila przy zakupie biletu nie działa od chwili zakupu. Uruchamia się, kiedy zaczyna się zwiedzanie, i od tej chwili liczy się czas. Jeden bilet otwiera trasę na dwóch telefonach, nie na dwustu.
Na salę bez zasięgu można pozwolić pobrać wybrane eksponaty. Muzeum decyduje, czy dana treść jest na tyle cenna, że nie powinna wychodzić z budynku.
Nie ma przycisku „usuń”. Jest archiwum. Każda wersja tekstu zostaje, łącznie z tym, kto i kiedy ją zmienił.
Nagrania czyta osoba, która w każdym z tych ośmiu języków prowadziła zwiedzających na żywo. Ten sam głos po polsku, po niemiecku i po portugalsku. Bez ośmiu lektorów i ośmiu różnych temperamentów na jednej trasie.
Opcja do trasyTrasę projektujemy pod WCAG 2.1 na poziomie AA, czyli wymóg ustawy o dostępności cyfrowej. Ta strona trzyma się tych samych zasad.
Instytucja dostaje własny panel z logowaniem. Tam leży cała treść trasy, każdy język osobno.
Każdy obiekt ma swoją kartę. Z obiektów układasz trasy, w dowolnej kolejności.
Tekst polski i jego tłumaczenia leżą obok siebie. Widać, który język jest gotowy, a który czeka.
Z pliku Word, ze schowka albo z adresu strony. Panel dzieli je na obiekty.
Dyrektor, redaktor, tłumacz i podgląd. Każdy widzi i zmienia tylko to, co do niego należy.
Trasa otwiera się pod adresem instytucji, jako część jej własnej strony.
Neutralny adres bez naszego znaku. Na trasie widać tylko nazwę i barwy instytucji.
Zanim trasa wyjdzie do zwiedzających, stoi pod adresem na hasło. Oglądacie ją na swoich telefonach i dopiero wtedy zatwierdzacie.
CityLogicROI powstało z piętnastu lat w podróży z grupami. Z muzeów i miast oglądanych oczami ludzi, którzy nie rozumieją ani słowa z tabliczki. Wiemy, w którym miejscu grupa przestaje słuchać i dlaczego.
Osiem języków produktu to osiem języków, w których sami rozmawiamy.
Nie. Trasa otwiera się w przeglądarce telefonu po zeskanowaniu kodu albo po kliknięciu linku z maila.
Nie. Link dopisujesz do maila z biletem, a kod drukujesz na bilecie papierowym. Kasa działa jak dotąd.
Polski, angielski, niemiecki, francuski, hiszpański, włoski, portugalski i rosyjski. Kolejny język to kolejne tłumaczenie, nie nowy projekt.
Do wyboru tłumaczenie przez AI albo tłumacz zawodowy. Tłumaczenia opłaca się z góry. Wracają do akceptacji przed publikacją i zostają własnością instytucji.
Muzeum może pozwolić pobrać wybrane eksponaty wcześniej. To muzeum decyduje, które treści mogą wyjść z budynku w telefonie zwiedzającego.
Trasa ma schemat przystanków. Do samego punktu prowadzi Google Maps, jednym dotknięciem. Nie budujemy własnej nawigacji, bo Google robi to lepiej.
Zależy od liczby obiektów, języków i tego, czy trasa jest płatna dla zwiedzającego. Cennik wysyłamy instytucjom po krótkiej rozmowie.
Pięć przystanków w nadmorskim kurorcie, osiem języków, schemat trasy i prowadzenie do każdego punktu.
Pokazujemy ją tylko instytucjom. Link wysyłamy na służbowy adres w domenie instytucji. Tak sprawdzamy, że skrzynka istnieje i należy do Was.
Strona i poczta instytucji mają różne domeny? Napisz do nas przez formularz niżej.
Napisz, co chcesz pokazać zwiedzającym. Przygotujemy przykład na jednym Twoim obiekcie albo jednym przystanku, żebyś zobaczył to na swoim telefonie, zanim cokolwiek zdecydujesz.